Ζώντας σε ένα παγκόσμιο Εξωφρενιστάν

0
469

Υπό την σκοπιά του Φυσικού Νόμου ο αναρχοκαπιταλιστής δεν μπορεί παρά να βλέπει τον κόσμο ως ένα Εξωφρενιστάν, δηλαδή ως ένα άσυλο σχιζοφρενών και μεγαλομανών, το οποίο διοικείται από άτομα τα οποία πάσχουν από συμπλέγματα εξουσίας και επιθυμούν, όλο και περισσότερο, να παρεμβαίνουν στις ατομικές ζωές και επιλογές των υπηκόων τους

του Μιχάλη Γκουντή

Εμείς, η μειοψηφία

Υπάρχει ένας μικρός αριθμός ατόμων που πρόσκεινται στον Φυσικό Νόμο, ήτοι στην πεποίθηση το άτομο είναι ο απόλυτος και καθολικός ιδιοκτήτης του σώματός του, και απόλυτος άρχων της ιδιοκτησίας του την οποία απέκτησε εθελοντικά ή μέσω αρχικής οικειοποίησης πρώην άκτητων πόρων. Αυτός ο μικρός αριθμός ατόμων έχει τον Φυσικό Νόμο ως το απόλυτο βαρόμετρο του τι είναι ιερό, όσιο και δίκαιο σε αυτόν τον κόσμο. Αυτά τα άτομα είναι οι φιλελεύθεροι, οι λιμπερταριανοί και οι αναρχοκαπιταλιστές.

Ζώντας στο Εξωφρενιστάν

Υπό την σκοπιά του Φυσικού Νόμου ο αναρχοκαπιταλιστής δεν μπορεί παρά να βλέπει τον κόσμο ως ένα Εξωφρενιστάν, δηλαδή ως ένα άσυλο σχιζοφρενών και μεγαλομανών, το οποίο διοικείται από άτομα τα οποία πάσχουν από συμπλέγματα εξουσίας και επιθυμούν, όλο και περισσότερο, να παρεμβαίνουν στις ατομικές ζωές και επιλογές των υπηκόων τους. Αυτά τα άτομα είναι οι πολιτικοί, οι κυβερνήτες, οι συνδικαλιστές, τα ειδικά συμφέροντα και όλοι όσοι αποκτούν πρόσβαση, με τον έναν ή άλλον τρόπο στον κρατικό μηχανισμό. Είναι εκείνοι που εξομολογούνται τις καλές τους προθέσεις και την απόδοση «κοινωνικής δικαιοσύνης«, βάζοντας το πιστόλι στον κρόταφο ειρηνικών ανθρώπων, των οποίων επιθυμία είναι απλά να ζήσουν ελεύθεροι και να συναλλάσσονται με τους συνανθρώπους τους.

Οι πολιτικοί, τα ειδικά συμφέροντα και όσοι εκμεταλλεύονται το κρατικό μονοπώλιο, βάσει του Φυσικού Νόμου, είναι ένοχοι μαζικών δολοφονιών, κλοπής, υπεξαίρεσης και κλεπταποδοχής δια της βίας απαλλοτριωμένων αγαθών και ιδιοκτησιών. Παρελαύνουν δημοσίως και δηλώνουν αλαζονικά και με στόμφο ότι αποτελούν μεσσίες, καλούς Σαμαρείτες και λύτρωση των λαών από τα δεινά του καπιταλισμού. Κάθε διακυβέρνηση, κάθε νέα κρατική ρύθμιση που προτείνουν και εφαρμόζουν προσθέτει περισσότερα θύματα, εξαναγκασμό και βία στον ανήθικο και εγκληματικό πολιτικό σωρό, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που αναγκαζόμαστε να σκεφτόμαστε υπό τη λογική του «κάθε πέρσι και καλύτερα». Υπό τον Φυσικό Νόμο αυτά τα άτομα θα ήταν αντιμέτωπα με την ύστατη των ποινών ή θα εξαναγκάζονταν σε μία ζωή υπηρεσίας αποζημιώνοντας τα αμέτρητα θύματα τους ανά τον κόσμο.

Ο ρόλος της νομενκλατούρας

Αυτοί οι άνθρωποι, όμως, δεν δρουν μόνοι τους. Απολαμβάνουν τις επωδούς και τις επευφημίες μίας συνεχώς αυξανόμενης ιντιλιγκέντσιας και νομενκλατούρας, η οποία, βρίσκοντας περίθαλψη στους κρατιστικούς κόλπους, διακηρύσσει ψεύδη, ψευδοεπιστήμες, αποτυχημένες οικονομικές θεωρίες και μίσος προς οτιδήποτε καπιταλιστικό, ήτοι εθελοντικό. Έχει διαστρεβλώσει τους όρους της καθημερινής γλώσσας και τους χρησιμοποιεί κατά το δοκούν για να πραγματοποιήσει δολοφονίες χαρακτήρα εναντίον ατόμων τα οποία τολμούν και ενίστανται στις ανοησίες που διδάσκουν. Έτσι λοιπόν, οι κρατικές δαπάνες θεωρούνται ανάπτυξη, το ακάλυπτο χαρτί χρήμα, η αποταμίευση κατανάλωση και η κατανάλωση αποταμίευση. Ο επιθετικός πόλεμος βαφτίζεται «άμυνα» και η «άμυνα» βαφτίζεται επιθετικός πόλεμος. Η αυτοάμυνα και η προστασία της ιδιοκτησίας περιγράφεται ως «φυλετικό μίσος», «ομοφοβία» και «ρατσισμός». Η φορολογία πλασάρεται ως εθελοντικές εισφορές και οι εθελοντικά συμφωνημένες τιμές στην αγορά ως δυσμενή φορολογία και κλοπή. Η κρατική επιβολή ονομάζεται εθελοντική συμφωνία, ενώ οι εθελοντικές συμφωνίες εκμετάλλευση και αδικία. Το φυσικό θεωρείται αφύσικο και το αφύσικο φυσικό. Η απαλλοτρίωση αποζημίωση και η αποζημίωση απαλλοτρίωση.

Το περίεργο είναι ότι το άσυλο σχιζοφρενών περιέχει και τη συντριπτική πλειοψηφία ανθρώπων που δέχονται σχεδόν μαζοχιστικά την όποια κρατική εισβολή στα δικαιώματά τους. Επευφημούν πολιτικούς που υπόσχονται παροχές και δικαιώματα κόντρα σε όλους τους φυσικούς/οικονομικούς νόμους. Βλέπουν στο κράτος έναν θεό, ο οποίος αυτός και μόνο μπορεί να υποτάξει τους οικονομικούς νόμους στη θέληση του. Η σύγχρονη διανόηση, όταν δεν προσπαθεί να δικαιολογήσει κάθε κρατικό εξαναγκασμό, εξαπατά την κοινή γνώμη χωρίς να προσφέρει τίποτα πέραν ενός φαύλου κύκλου ψευδούς ρητορικής. Έχουν μετατρέψει τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, μέσω της κρατικής εκπαίδευσης και μέσω της κατάληψης της πανεπιστημιακής κοινότητας σε άμορφους κολεκτιβιστές, οι οποίοι έχοντας δεχτεί την πλύση εγκεφάλου για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους μέσα στα κρατικά ιδρύματα, πολιτικά κόμματα και παρατάξεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις και γενικώς την κρατική προπαγάνδα, έρχονται και αποκαλούν τον αναρχοκαπιταλιστή, το άτομο που είδε και την αντίθετη άποψη βγαίνοντας εκτός του συστήματος αυτό, με χαρακτηρισμούς όπως «δογματικό», «ουτοπικό» και «ιδεοληπτικό».

Οι πολιτικοί, τα άτομα που θεωρούν ότι «επίστανται» και είναι παντοδύναμοι, τόσο όσο να θεωρούν ότι είναι υπεράνω δικαιοσύνης και οικονομικών νόμων, απολαμβάνουν την αποδοχή και υποστήριξη των μαζών. Αντί να δέχονται χλεύη, κοροϊδία και ειρωνεία, γίνονται αποδέκτες θρησκευτικής σχεδόν κατάνυξης και λατρείας από τις μάζες, οι οποίες φαινομενικά φαίνεται να έχουν παραιτηθεί στο υποτιθέμενο γεγονός ότι η πολιτική, η ρητορεία και η κρατική νομοθεσία και όχι η παραγωγή, η καινοτομία και η επιχειρηματικότητα οδηγούν τον κόσμο σε ένα καλύτερο αύριο. Θεωρούν ότι οι μισθοί ανεβαίνουν με προεδρικά διατάγματα και ότι η φτώχεια θα εξαφανιστεί μέσω κοινοβουλευτικών αποφάσεων για απαλλοτρίωση περιουσιών τόσο πλουσίων αλλά όσο και φτωχότερων ανθρώπων. Ακόμα και αυτοί που αντιτίθενται στο κατεστημένο και στην πολιτική καιροσκοπία δεν κάνουν τίποτα παραπάνω από το να κατευθύνουν την κοινή γνώμη προς ακόμα έναν ομοίως συγχυσμένο και απατεώνα πολιτικό. Η πολιτική έχει αποθεωθεί και πλέον κάθε θέμα αποτελεί αντικείμενο πολιτικοποίησης.

Ιδεολογίες και οικονομικές θεωρίες που είναι υπεύθυνες για αμέτρητα θύματα και καταστροφές ιδιοκτησιών τοποθετούνται σε διαφορετικά βάθρα και κρίνονται με διαφορετικά κριτήρια. Ο σοσιαλισμός δεν εφαρμόστηκε ποτέ ή δεν ήταν «πραγματικός», αλλά ο Ναζισμός, σοσιαλιστικό μοντέλο και αυτό, εφαρμόστηκε. Ο κεϋνσιανισμός δουλεύει, αλλά οι δαπάνες και η χρηματοπιστωτική επέκταση ποτέ δεν είναι αρκετή. Ο παρεμβατισμός δουλεύει αν και μόνο αν «ηθικοί» πολιτικοί τον αναλάβουν. Το θέατρο του παραλόγου συνεχίζεται και τελειωμό δεν έχει.

Αυτός είναι ο κόσμος μας

Γι’ αυτό και γίναμε αναρχοκαπιταλιστές. Ένας αναρχοκαπιταλιστής, πάνω απ’ όλα απαιτεί δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη βάσει του Φυσικού Νόμου και ειρήνη μέσω των εθελοντικών συναλλαγών. Είναι η φωνή και ο νους που, με την ξεκάθαρη μεθοδολογία και οικονομική θεωρία αντιμάχεται σε κάθε τι κολεκτιβιστικό και κρατικό. Είναι ένας άνθρωπος με διαφορετικού είδους τρέλα ανάμεσα σε όλους τους ψυχασθενείς στο άσυλο σχιζοφρενών και ψυχοπαθών, οι οποίοι ψυχοπαθείς και σχιζοφρενείς μοιράζονται από κοινού τις ίδιες αυταπάτες.

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα: